DO PING WINT DE DAG WAAROP DE BERGTRUI ONTPLOFTE

De kleine klimmer van Red Bull–Chaudfontaine verslaat Federico Bahamontes met het kleinst mogelijke verschil. Paultje Pentek houdt de bolletjestrui nog nét vast, terwijl Floris Vellema en Riesjaar Veerènquefort elkaar geen duimbreed toegeven.

Door Wim van de Waaier, The Daily Malle

Er zijn dagen waarop een wielrenner een etappe wint.

En er zijn dagen waarop hij zichzelf groter maakt dan zijn eigen schaduw.

Voor Do Ping was de tiende etappe zo’n dag.

De Vliegende Gram reed over de Franse bergflanken alsof hij geen gewicht, geen angst en vermoedelijk ook geen remmen had. Achter hem kraakte het peloton. Mannen die doorgaans complete bergruggen op hun schouders dragen, moesten diep buigen voor de kleinste renner van het gezelschap.

Na een middag vol aanvallen, inzinkingen en smeulende motorblokken bleef Do Ping bovenaan staan: 83 punten.

Federico Bahamontes kwam met 82 tot op één enkele tel.

Eén punt.

Eén zucht.

Eén laatste pedaalslag.

Maar de overwinning was voor Do Ping.

BAHAMONTES KWAM NOG, MAAR KWAM TE LAAT

Lang leek Federico Bahamontes de sterkste man van de dag te worden. De Spaanse bergadelaar klom zoals alleen een Bahamontes dat kan: hoekig, trots en met de uitstraling van iemand die persoonlijk beledigd is wanneer een weg naar beneden loopt.

In de finale kwam hij steeds dichter.

Tachtig.

Eenentachtig.

Tweeëntachtig.

Maar Do Ping stond op 83 en bewoog niet meer.

Achter het tweetal eindigden Stefan Rauch en Jōran Douma gezamenlijk als derde met 80 punten. Rauch kwam rokend boven, Douma bewees opnieuw waarom hij The Man of Steel wordt genoemd. Ze waren uitstekend, maar kwamen drie lengtes tekort voor de zege.

Daarachter vormde zich een indrukwekkende groep met 77 punten: Rob Jacobs, Ben van Utrecht, Paultje Pentek, Mark van Winsen en Sven Löylysson.

Het waren scores waarmee je op bijna iedere andere dag bloemen krijgt.

Vandaag kregen ze vooral uitzicht op de rug van Do Ping.

DE VLIEGENDE GRAM WORDT EEN REUS

Do Ping begon de Tour als een kleine, sierlijke klimmer. Een renner die in de ploegbus vermoedelijk regelmatig wordt aangezien voor een soigneurstasje.

Na vandaag is dat voorbij.

De man van Red Bull–Chaudfontaine koos de zwaarste dag uit om zijn grootste nummer op te voeren. Hij reed niet weg met brute kracht, maar met souplesse. Waar anderen het asfalt mishandelden, leek Do Ping het nauwelijks aan te raken.

Ploegleider Renzo van Rooijen zag zijn renner boven zichzelf uitstijgen. Niet alleen won Do Ping de etappe, hij stormde ook het algemeen klassement binnen op de achttiende plaats met 1.362 punten.

Het geel is nog ver weg, maar Do Ping heeft zijn Tour gevonden.

En de bergen weten inmiddels hoe hij heet.

PENTEK OVERLEEFT — OP ÉÉN ENKEL PUNT

De grootste gevolgen van deze rit zijn zichtbaar in het bergklassement.

Paultje Pentek vertrok als leider en reed met 77 punten opnieuw een bijzonder sterke etappe. Toch zal het Poolse Pientertje vanavond niet ontspannen aan tafel zitten.

Pentek leidt nog met 347 punten.

Maar achter hem staan Federico Bahamontes én Jōran Douma op 346.

Eén punt verschil.

Geen marge, maar een velletje papier tussen drie berggeiten.

Do Ping volgt met 339 punten en staat na zijn overwinning nog slechts acht punten achter de leider. Paul d’Huez heeft 335, Michael Scofiets 334 en Linus de la Montagne 332.

De eerste negen mannen staan binnen zestien punten van elkaar.

Het bergklassement is geen klassement meer.

Het is een caféruzie op stijgingspercentages.

Pentek heeft de bolletjes nog om de schouders, maar hij kan zich geen enkele slechte klim meer veroorloven. Bahamontes ruikt bloed, Douma blijft onverwoestbaar en Do Ping heeft vandaag ontdekt dat hij iedereen kan verslaan.

FLORIS EN RIESJAAR RIJDEN AAN EEN ONZICHTBAAR TOUW

Aan de kop van het algemeen klassement veranderde helemaal niets — en juist daardoor werd de spanning groter.

Floris Vellema en Riesjaar Veerènquefort verzamelden allebei 74 punten.

Ze trokken samen de bergen in, leden samen en kwamen er met exact dezelfde buit weer uit.

Floris blijft leider met 1.511 punten. Riesjaar volgt met 1.501.

Het verschil blijft tien punten.

Tien punten na tien etappes is bijna niets. Eén verkeerde renner in een ontsnapping, één lekke band of één dag waarop de benen niet uit de ploegbus willen komen, en de gele trui verhuist.

Floris heeft het geel nog altijd stevig om zijn schouders, maar Riesjaar rijdt inmiddels zo dichtbij dat hij het wasvoorschrift kan lezen.

LANCE EN SVEN BEGINNEN OOK AAN HUN EIGEN DUEL

Achter de twee leiders ontstond een prachtig gevecht om de derde plaats.

Lance Bloodstrong eindigde met 74 punten, terwijl Sven Löylysson er 77 pakte. De Stoommachine van Turku liep daardoor drie punten in.

Lance staat nu derde met 1.475 punten.

Sven volgt met 1.473.

Twee punten verschil.

Daarachter staat Jordi el Cabron vijfde met 1.458 punten. De kopman van Oskatel Oskadie reed met 76 opnieuw een sterke, beheerste etappe. Voor iemand met zijn reputatie was het bijna verontrustend professioneel.

Jim Piels behoudt de zesde plaats met 1.429, voor Nick Olivieri op 1.421. Harry Heuvelop is met 1.416 Santiejago Botérocher voorbijgegaan en bezet nu de achtste plaats — met slechts één punt voorsprong.

Het algemeen klassement staat bovenaan niet op losse schroeven.

Het hééft nauwelijks nog schroeven.

EEN GLORIEDAG VOOR DE KLIMMERS

De uitslag leest als een eregalerij van mannen die geen bezwaar hebben tegen een weg die twintig kilometer omhoogloopt.

Ben van Utrecht reed met 77 punten naar de vijftiende plaats in het algemeen klassement. Mark van Winsen staat na zijn sterke dag twintigste, direct gevolgd door Jōran Douma.

Paultje Pentek staat vierentwintigste, Federico Bahamontes zesentwintigste en Stefan Rauch dertigste.

Ook Linus de la Montagne, Michael Scofiets, Vino Veritas en Jordi el Cabron reden met 76 punten een uitstekende etappe.

Michael Scofiets lijkt daarbij steeds beter te worden naarmate het terrein ongeschikter wordt voor een scooter. Hij staat inmiddels zesde in het bergklassement, op slechts dertien punten van Pentek.

DE VLIEGENDE HOLLANDER VALT UIT DE HEMEL

Waar Do Ping vloog, kwam Matje Dijkstra hard terug op aarde.

De Vliegende Hollander won de vorige etappe nog op grandioze wijze. Vandaag bleef hij steken op twee punten.

Van etappewinnaar naar gedeeld laatste van de dag.

Het wielrennen kent geen medelijden, geen garanties en blijkbaar ook geen rustige dag om de bloemen thuis in een vaas te zetten.

Matje was overigens niet de enige die volledig verdween. Ook Tijn Tussengas, Erik Vent Arrière, Bala Balin en Thomas de Gendt kwamen niet verder dan twee punten.

Ken Meiet en Ricco Recovery pakten er drie. Dusty Anderson zes.

Voor Anderson wordt de Tour inmiddels een lange oefening in vriendelijk blijven terwijl iedereen hem passeert.

GROEN WACHT OP SNELLERE DAGEN

In het puntenklassement bleef Djamolidine Abduzhaparov aan de leiding met 321 punten.

Barry Heijk volgt met 317. Salvador Dali junior en Memphis Mapei staan gezamenlijk op 316.

De eerste vier worden door slechts vijf punten gescheiden.

De bergen waren niet hun terrein. Zij reden vandaag vooral tegen de tijdslimiet, hun eigen bovenbenen en het verlangen naar een volledig vlakke Franse provinciale weg.

Met nieuwe sprintkansen in aantocht zal de strijd om groen snel weer losbarsten. Abdou heeft de trui, maar Barry, Salvador en Memphis kunnen hem bij de eerstvolgende aankomst al van de schouders trekken.

BERT BERGAF BLIJFT ALLEEN ACHTER

Helemaal onderaan is de rode lantaarn nog altijd in handen van Bert Bergaf.

Bert staat op 35 punten.

Leen Olivier heeft er 37 en Tijn Tussengas 50.

Tijn sprokkelde vandaag slechts twee punten, maar houdt nog vijftien punten voorsprong op Bert. Geruststellend is dat niet. Het is vergelijkbaar met vijftien meter voorsprong terwijl je achterwiel langzaam leegloopt.

Bert heeft één troost: hij staat maar twee punten achter Leen.

Het probleem is dat ook Leen Olivier waarschijnlijk niet precies weet hoe hij daar weg moet komen.

Bert Bergaf wacht intussen geduldig op zijn terrein. Alleen blijft de pijnlijke wielerwet gelden:

voor je bergaf kunt, moet je eerst omhoog.

DE DAG VAN DO PING

Floris behield het geel.

Pentek hield de bolletjes vast.

Abduzhaparov bleef in het groen.

Bert Bergaf hield de rode lantaarn.

Maar geen van hen zal deze etappe als eerste herinneren.

Dat voorrecht behoort toe aan de kleine renner die de bergen groot genoeg vond om er zijn naam in te kerven.

Aan de man die Bahamontes met één punt versloeg.

Aan de renner die van 56 kilo plotseling een compleet natuurgeweld maakte.

Do Ping.

83 punten.

Etappewinnaar.

Vierde in het bergklassement.

En vanaf vandaag niet langer alleen de Vliegende Gram.

Vandaag was Do Ping de koning van de bergen.