FLORIS KRIJGT HET GEEL TERUG — EN GELOOFT HET ZELF NAUWELIJKS
- 18 jul
- 2 minuten om te lezen
Na een loodzware dag in de Vogezen staat Floris Vellema opnieuw bovenaan. De man van Mapei reed sterk, zag Jim Piels breken en barstte na afloop van emotie.
Door Wim de Waaier
Soms komt een gele trui met een triomfantelijke vuist.
Soms met een brede lach.
En soms staat een renner na de finish gewoon met beide handen voor zijn mond, omdat hij zelf nog niet begrijpt wat er zojuist is gebeurd.
Dat laatste overkwam Floris Vellema.
Met 83 punten reed hij een uitstekende veertiende etappe. Sterk genoeg om niet alleen zijn achterstand goed te maken, maar ook opnieuw de leiding in het algemeen klassement te grijpen.
De nieuwe stand:
1. Floris Vellema – 1.6782. Riesjaar Veerènquefort – 1.6583. Lance Bloodstrong – 1.6484. Jim Piels – 1.618
Voor Floris betekende het de terugkeer van een trui die hij nog maar kort geleden uit handen had gegeven.
VAN TWEEDE NAAR BOVENAAN
Jim Piels begon de dag in het geel, maar kwam in de zware bergrit tot 73 punten. Floris pakte er tien meer en sloeg daarmee ruim voldoende toe.
Toch leek hij na afloop vooral verbaasd.
Geen groot gebaar. Geen arrogante blik. Alleen ongeloof, tranen in de ogen en een gezicht waarop de volledige Tourweek zichtbaar was.
De druk.
De vermoeidheid.
De nederlaag van eerder.
En nu ineens weer geel.
MAPEI WEER AAN DE MACHT
Voor ploegleider Patrick Dijkstra is het opnieuw een bijzondere positie.
Floris in het geel. Memphis Mapei in het groen.
Na dagen van succes leek de greep van Mapei op de Tourpoule even te verslappen, maar op Le Markstein stond de ploeg er weer.
Niet met lawaai.
Niet met bravoure.
Maar met een renner die zijn handen voor zijn mond sloeg en zich realiseerde dat hij opnieuw de belangrijkste trui van allemaal mocht aantrekken.
DE TOUR BEGINT NU PAS ECHT
Twintig punten op Riesjaar en dertig op Lance is een mooie marge.
Maar veilig is het niet.
De bergen komen nog, de vorm verschuift en iedere etappe kan het klassement opnieuw omgooien. Floris weet inmiddels beter dan wie ook hoe snel geel van eigenaar kan wisselen.
Vandaag hoefde hij daar even niet aan te denken.
Vandaag mocht hij alleen voelen wat er gebeurd was.
De Luie Legende reed een van zijn sterkste dagen.
En toen het besef eindelijk kwam, bleef er nog maar één reactie over:
handen voor het gezicht, tranen in de ogen en geel opnieuw om de schouders.
Opmerkingen