Hugo Koblet straalt in het geel

Na de openingsrit van de MalleMolen Tour de France Poule stond er één man breed te lachen op het podium: Hugo Koblet. De bloemen in de hand, de gele trui om de schouders en de overwinningskussen nog warm op de wangen. Met zijn ritzege en de leiding in het algemeen klassement heeft Koblet direct een ferme klap uitgedeeld.

Na afloop spraken we de kersverse leider.

Hugo, eerste rit, meteen geel. Droomstart?“Ja, absoluut. Dit is precies hoe je wilt beginnen. Je weet dat iedereen gespannen zit te kijken naar die eerste uitslag, maar wij hadden vertrouwen. Dan is het heerlijk als het meteen goed valt.”

Je wint de ploegentijdrit waarin de individuele tijd telde. Had je dit verwacht?“Verwachten is een groot woord, maar ik wist dat ik goed zat. Het was volle bak vanaf het begin. Geen moment twijfelen, gewoon doorrammen. Dan zie je na afloop die punten binnenkomen en denk je: ja, dit is serieus.”

Je rijdt voor de stal van Tom Sanders, toch niet de minste naam in de Tourpoule.“Zeker. Tom is al jaren een prijzenpakker, dus daar ligt de lat hoog. Bij ons kom je niet binnen om een beetje mee te fietsen. Er wordt gekeken naar vorm, kansen, eindklasseringen, alles. Dat geeft druk, maar ook vertrouwen.”

Voelt het geel zwaar?“Het geel voelt altijd zwaar, maar liever zwaar op je schouders dan helemaal geen trui. Natuurlijk weet ik dat dit klassement kan schuiven. Punten voor eindklasseringen tellen mee, dus vandaag kun je rijk zijn en morgen weer wat kwijt. Maar voorlopig mogen ze allemaal naar mij kijken.”

Wat wordt nu de tactiek? Verdedigen of aanvallen?“Rustig blijven, maar niet achterover leunen. De Tour is lang en de MalleMolen is genadeloos. Er komt altijd ergens een dag waarop iemand denkt dat hij slim is. Dan moet je zorgen dat jij slimmer bent.”

Nog een boodschap voor Loefcar, Bobbie Bol en Juan El Elastico?“Ja hoor. Mooi dat ze dichtbij staan. Dan kunnen ze goed zien hoe geel eruitziet.”