OSKATEL OSKADIE

De ploeg waar zelfs de ploegleiderswagen een waarschuwing bij nodig heeft

Er zijn wielerploegen die naar de Tourpoule komen met een strak trainingsschema, voedingsplan en wetenschappelijke begeleiding.

En dan is er Oskatel Oskadie.

Een ploeg die niet zozeer wordt gepresenteerd, maar eerder wordt losgelaten. Zes renners, één ploegleider, nul garantie op normaal gedrag. Het tenue is oranje, de blik is donker en de sfeer is alsof iemand in de ploegbus net heeft gevraagd wie er nog zin heeft in een rustige etappe.

Bij Oskatel Oskadie geloven ze niet in marginal gains. Ze geloven in grote gebaren, slechte bedoelingen en de laatste 200 meter rijden alsof er nog een openstaande rekening vereffend moet worden.

John, de man met drie brillen en één plan

Aan het roer staat John, ploegleider, tacticus, chaosmanager en wandelende zonnebrillenstandaard.

Waar andere ploegleiders met een laptop, vermogensdata en kalme stem hun renners toespreken, hangt John half uit het raam van de ploegleiderswagen met een portofoon in zijn hand en drie brillen op zijn hoofd.

Zijn aanwijzingen zijn helder:

“Vooruit! Links! Nee, ander links! En Juan, laat die man heel!”

Niemand weet precies of John de koers aanstuurt of alleen maar harder schreeuwt dan de rest. Maar één ding is zeker: zodra de zwarte Oskatel-wagen naast het peloton verschijnt, weet iedereen dat er iets staat te gebeuren.

Joseba Extrabierhier – El Asesino

De kopman. De man voor het algemeen klassement. De Baskische schaduw die pas zichtbaar wordt als het al te laat is.

Joseba Extrabierhier praat weinig, kijkt veel en rijdt alsof hij nog een appeltje te schillen heeft met de hele wielerwereld. In de bergen rijdt hij niet weg. Hij verdwijnt.

Zijn bijnaam, El Asesino, kreeg hij niet omdat hij graag handtekeningen uitdeelt. Joseba is geen renner die je volgt. Joseba is een renner waarvan je hoopt dat hij een slechte dag heeft.

Dat heeft hij zelden.

Hector Miguel Luna Gaytan – El Bizco de México

De Mexicaanse mede-kopman is misschien wel de meest mysterieuze kracht binnen Oskatel. Hector Miguel Luna Gaytan rijdt met een taco-tattoo in zijn nek, een borstkas vol haar en een blik die tegelijk vriendelijk en levensgevaarlijk is.

Zijn bijnaam El Bizco de México kwam ooit van een ploegmaat die zei:

“Hij kijkt misschien niet altijd recht vooruit, maar hij ziet de top eerder dan wij allemaal.”

Hector is geen man van veel woorden. Hij klimt, hij lijdt, hij blijft zitten. En als de anderen beginnen te kraken, schuift hij rustig een tandje zwaarder.

Juan Vamos – El Toro de Euskadi

Iedere ploeg heeft een sprinter nodig.

Oskatel heeft Juan Vamos.

Juan is geen sprinter die wacht op de perfecte lead-out. Juan vindt een lead-out iets voor mensen zonder woede. Hij heeft een gezicht alsof hij net uit een ruzie komt en een sprintstijl alsof hij er meteen weer één wil beginnen.

Hij is de tegenpool van Mooie Mario. Waar Mario lacht naar de camera, kijkt Juan alsof hij de camera persoonlijk verantwoordelijk houdt voor alles wat misgaat in zijn leven.

Zijn motto:

“Sprinten is geen tactiek. Sprinten is oorlog.”

En eerlijk is eerlijk: hij is snel. Angstaanjagend snel.

Jordi el Cabrón – El Depredador

Kaal als een biljartbal. Mager als een klimfiets. Gevaarlijk als een afdaling zonder vangrail.

Jordi el Cabrón is de klimmer van de ploeg, maar eigenlijk lijkt hij meer op een roofdier dat per ongeluk een fiets heeft gekregen. Hij zegt weinig, lacht nooit en verschijnt altijd op het moment dat de rest al naar adem hapt.

Zijn bijnaam El Depredador past perfect. Jordi valt niet aan om te winnen. Jordi valt aan omdat hij ruikt dat iemand zwak is.

In het peloton zeggen ze:

“Als Jordi naast je komt rijden op een klim, ben je eigenlijk al gelost.”

Jesús Aranzabal – La Nena

En dan is daar ineens Jesús Aranzabal.

De enige man binnen Oskatel die eruitziet alsof hij gewoon op een normale manier is opgevoed. Keurig haar, mooie glimlach, nette uitstraling. Het type dat je zonder aarzelen aan je schoonmoeder voorstelt.

Zijn bijnaam La Nena is liefdevol bedoeld, al gebruikt Juan Vamos hem uitsluitend als belediging.

Maar vergis je niet. Jesús is geen decoratie. Hij rijdt stijlvol, slim en opvallend hard. Hij is de enige Oskatel-renner die een aanval kan plaatsen zonder dat de jury meteen nerveus wordt.

Zijn grootste kracht? Iedereen onderschat hem.

Tot hij wint.

Bixente Liverlazurus – La Jeringa

Vijf jaar uit beeld. Lange haren. Gouden tanden. Zonnebril. Te veel kettingen. Te weinig uitleg.

Bixente Liverlazurus is terug.

Zijn bijnaam La Jeringa komt uit een periode waarover de ploegleiding liever geen vragen beantwoordt. Officieel heet het: “een ongelukkige interpretatie van herstelbevorderende tradities.”

Bixente zelf noemt het:

“Een sabbatical.”

Hij is rittenkaper, chaoszaaier en publieksmagneet. Als Bixente in een ontsnapping zit, weet je nooit of hij gaat winnen, lossen of onderweg een gitaar uit de volgwagen pakt.

Maar saai wordt het nooit.

Een ploeg zonder rem

Oskatel Oskadie is geen ploeg voor liefhebbers van orde.

Dit is een ploeg van karakters. Van randjes. Van blikken die je liever niet in een donker steegje tegenkomt. Van renners die niet vragen of er ruimte is, maar die ruimte maken.

Ze hebben een kopman voor het geel.Een Mexicaanse bergmotor.Een sprinter met kort lontje.Een kale klimmer met roofdierogen.Een knappe schoonzoon die stiekem iedereen pijn doet.En een hardrocker met gouden tanden die al vijf keer is afgeschreven.

Daarachter rijdt John in de ploegleiderswagen, met drie brillen op zijn hoofd, een portofoon in zijn hand en waarschijnlijk geen enkel idee waar de rem zit.

Conclusie DailyMalle

Wordt Oskatel Oskadie de beste ploeg van de Tourpoule?

Misschien.

Worden ze de meest besproken ploeg?

Zonder twijfel.

Want als deze mannen aan de start staan, weet je één ding zeker:

de koers is nog niet begonnen, maar de problemen wel.