PENTEK HERRIJST OP SOLAISON, FLORIS HOUDT HET GEEL MET TWEE HANDEN VAST
- 19 jul
- 5 minuten om te lezen
Paultje Pentek wint de vijftiende etappe en neemt de bolletjestrui terug van Jōran Douma. Riesjaar Veerènquefort kruipt dichter naar Floris Vellema, terwijl de val en opgave van Jonas Vingegaard een schokgolf door het complete Tourpoule-DNA stuurt.
Door Wim de Waaier
Sommige bergen bepalen wie de beste klimmer is.
Plateau de Solaison bepaalde vandaag vooral wie er na afloop nog rechtop stond.
In de echte Tour won Remco Evenepoel de loodzware aankomst voor Tadej Pogačar en Isaac del Toro. De sportieve vreugde werd overschaduwd door de val van Jonas Vingegaard, die op iets meer dan twintig kilometer van de finish uit de Tour moest stappen. Daarmee verdween niet alleen de nummer twee uit het echte klassement, maar ook een van de belangrijkste bouwstenen uit tientallen MalleMolen-renners. (The Guardian)
In de MalleMolen Tourpoule stond ondertussen een oude bekende weer op.
Paultje Pentek.
Tachtig punten.
Etappewinnaar.
En opnieuw de man in de bolletjes.
HET POOLSE PIENTERTJE SLAAT TERUG
Een dag eerder was Pentek zijn bergtrui kwijtgeraakt aan Jōran Douma. Het verschil bedroeg één punt en de tik kwam hard aan bij Petroleum Cycling Team.
Maar Paultje reageerde niet met woorden.
Hij reageerde met een etappezege.
Met 80 punten hield hij Paul d’Huez twee punten achter zich. Ben van Utrecht, Mark van Winsen, Do Ping en Sven Löylysson deelden met 76 punten de derde plaats.
Pentek profiteerde optimaal van een uitslag waarin Evenepoel, Pogačar, Del Toro, Seixas, Lipowitz en de overige klassementsmannen vooraan zaten. Zijn DNA was voor Solaison samengesteld als een goed gevulde gereedschapskist: voor ieder stijgingspercentage zat er wel een passende klimmer in.
Jōran Douma kwam tot 72 punten.
Sterk.
Maar vandaag niet sterk genoeg.
DE BOLLETJES ZIJN TERUG — MAAR NOG NIET VEILIG
De nieuwe bergstand:
Paultje Pentek – 516
Jōran Douma – 509
Federico Bahamontes – 503
Paul d’Huez – 502
Do Ping – 501
Mark van Winsen – 501
Pentek neemt dus zeven punten voorsprong op Douma. Dat is na weken van verschillen van één enkel punt bijna een koninklijke marge.
Bijna.
Want de eerste zes staan nog altijd binnen vijftien punten van elkaar. Met de Alpen en tweemaal Alpe d’Huez nog in het verschiet is deze bergstrijd allesbehalve beslist.
Jōran heeft de trui één dag mogen dragen. Paultje heeft haar terug. Bahamontes, Paul d’Huez, Do Ping en Mark van Winsen staan ondertussen in de rij alsof de bolletjes na de rustdag gratis worden uitgedeeld.
Het bergklassement is geen strijd meer.
Het is een veiling waarbij iedereen hetzelfde rode shirt wil hebben.
FLORIS BLIJFT LEIDER, MAAR RIESJAAR KOMT DICHTERBIJ
Floris Vellema reed met 72 punten opnieuw een sterke etappe. Hij behoudt de gele trui, maar Riesjaar Veerènquefort pakte met 74 punten twee tellen terug.
De nieuwe stand:
Floris Vellema – 1.728
Riesjaar Veerènquefort – 1.710
Lance Bloodstrong – 1.694
Sven Löylysson – 1.674
Jim Piels – 1.673
Het verschil tussen Floris en Riesjaar bedraagt nog achttien punten.
Geen paniek voor Mapei, maar ook geen reden om het geel alvast tot Parijs te laten stomen. Riesjaar blijft hinderlijk dichtbij en Lance volgt op 34 punten.
De opvallendste man in de top vijf is Sven Löylysson. De Stoommachine van Turku reed met 76 punten naar de gedeelde derde plaats van de dag en klimt naar plek vier. Hij passeert Jim Piels met één enkel punt.
Voor Jim blijft de daling doorgaan. Twee etappes geleden droeg De Grote Tapkraan nog geel. Nu staat hij vijfde en kijkt hij tegen 55 punten achterstand aan.
De tap loopt nog.
Maar voorlopig niet meer voor de leider.
DE KLAP VAN VINGEGAARD KOMT MORGEN PAS ECHT AAN
De opgave van Jonas Vingegaard is veel meer dan een dramatisch moment in de echte Tour.
Voor de Tourpoule is het een aardverschuiving.
Vingegaard zat in het DNA van bijna alle klassementsrenners en klimmers. Vanaf nu levert hij geen etappepunten, klassementspunten of bergpunten meer op. Iedereen die zwaar op de Deen leunde, rijdt de laatste week met een lege cilinder.
Het effect zal niet voor iedere fictieve renner gelijk zijn. Sommigen bezitten voldoende Pogačar, Evenepoel, Del Toro, Seixas en Lipowitz om het verlies op te vangen. Anderen ontdekken na de rustdag dat een tiende van hun motor definitief is uitgevallen.
Vooral in het geel kan dit belangrijk worden.
Floris, Riesjaar, Lance, Sven en Jim moeten de laatste week in met één zekerheid minder. Niet langer gaat het alleen om wie de beste renners heeft gekozen.
Het gaat nu ook om wie er nog over zijn.
PAUL D’HUEZ BEGINT PRECIES OP TIJD TE RIJDEN
Paul d’Huez werd met 78 punten tweede.
Lange tijd was zijn naam groter dan zijn resultaten. Iedereen wist dat hij voor de bergen was gebouwd, maar regelmatig leek het alsof hij vooral bezig was het juiste Franse terras te zoeken.
Op Solaison was hij volledig aanwezig.
Hij stijgt naar de vierde plaats in het bergklassement en staat nog maar veertien punten achter Pentek. Met de dubbele aankomst op Alpe d’Huez later in de Tour begint Paul bovendien op precies het juiste moment in vorm te komen.
Een man die Paul d’Huez heet en op Alpe d’Huez niets laat zien, kan daarna moeilijk nog geloofwaardig een café binnenstappen.
MARK VAN WINSEN BLIJFT MAAR LEVEREN
Na zijn overwinning in etappe 14 werd Mark van Winsen opnieuw gedeeld derde met 76 punten.
Hij staat nu gedeeld vijftiende in het algemeen klassement en gedeeld vijfde bij de bergmannen.
Mark heeft in twee zware dagen bewezen dat zijn zege geen eenmalige uitschieter was. Zodra de weg omhoogloopt, verandert Van Winsen opnieuw in Van Winnen.
Ook Ben van Utrecht en Do Ping kwamen tot 76 punten. De Vliegende Gram blijft op de bergen gevaarlijk en staat inmiddels zeventiende in het algemeen klassement.
GROEN LIGT TE SLAPEN OP DE RUSTDAG
Bij de sprinters veranderde opnieuw nauwelijks iets.
Memphis Mapei leidt met 467 punten, zes voor Salvador Dali junior en zeven voor Barry Heijk. Djamolidine Abduzhaparov staat vierde op 23 punten.
De snelle mannen pakten hun vroege tussensprint mee en schakelden daarna over op de eeuwenoude bergtactiek: langzaam genoeg om niet te lijden, snel genoeg om niet naar huis gestuurd te worden.
Memphis gaat dus in het groen de rustdag in.
Een trui die hij voorlopig vooral behoudt door nergens in de buurt van de bergfinish te komen.
LEEN OLIVIER KRIJGT PRECIES ÉÉN PUNT
Onderaan blijft Leen Olivier rode-lantaarnhouder.
Hij pakte één punt en staat nu op 48. Bert Bergaf heeft er 55 en Tijn Tussengas 66. Dusty Anderson nam met vijf punten iets meer afstand en staat op 79.
Voor Leen is één punt geen redding.
Het is een bewijs van leven.
Bala Balin en Thomas de Gendt eindigden eveneens met één punt. Het drietal reed daarmee een etappe die vooral geschikt was om te controleren of het scoresysteem nog werkte.
Dat deed het.
Nauwelijks, maar toch.
DE DAG VAN PENTEK
Remco Evenepoel won op Solaison een prestigieuze echte Touretappe. Pogačar verstevigde zijn macht en de Tour verloor met Vingegaard een van haar grootste hoofdrolspelers. (The Guardian)
In de MalleMolen schreef Paultje Pentek zijn eigen verhaal.
Een dag na het verliezen van de bolletjes stond hij er opnieuw.
Niet mokkend.
Niet rekenend.
Maar winnend.
80 punten. Etappezege. Bolletjes terug.
Floris houdt geel, maar voelt Riesjaar dichterbij komen. Sven rijdt Jim voorbij. Paul d’Huez meldt zich voor de bergen en een groot deel van het peloton moet na de rustdag leren leven zonder Vingegaard in het DNA.
De tweede Tourweek eindigt daarmee zoals een goede bergetappe hoort te eindigen:
met vermoeide mannen, verschoven truien en één Poolse kleine slimmerik die bovenaan staat alsof hij nooit is weggeweest.
Opmerkingen