Van Rooijen oppermachtig in titelmatch: Dirksen durft, maar koploper wint met 5-1

Jeroen Dirksen ging zonder angst voor de troon, kreeg in het openingsrack zelfs de eerste kans om toe te slaan, maar liep uiteindelijk tegen een Gert-Jan van Rooijen aan die zijn beste partij in lange tijd speelde. De koploper won overtuigend met 5-1 en houdt de eerste plaats stevig in handen.

Door Nigel Chalkworth

Jeroen Dirksen koos niet voor de gemakkelijke weg. Wie op de ladder omhoog wil, kan een tegenstander vlak boven zich zoeken en rustig bouwen. Dirksen keek helemaal naar boven. Naar nummer één. Naar Gert-Jan van Rooijen. En hij daagde hem gewoon uit.

Een titelmatch dus. First to five. De koppositie op tafel.

En heel even leek het erop dat Dirksen zijn brutaliteit meteen zou belonen. In het eerste rack kreeg hij namelijk als eerste de kans om de buit binnen te halen. De mogelijkheid lag er, maar Jeroen liet hem liggen. Tegen een koploper mag dat soms één keer. Van Rooijen hoefde geen tweede uitnodiging en zette de 1-0 op het bord.

Dirksen liet zich daar niet door afschrikken. Integendeel. Het tweede rack was sterk en overtuigend. Geen spoor van ontzag voor de nummer één: 1-1. Op dat moment had de uitdager precies bereikt wat hij wilde. De partij stond open.

Daarna gebeurde er alleen iets anders. Van Rooijen ging spelen.

Niet voorzichtig, niet op karakter of puur op routine, maar met het soort scherpte dat we lange tijd niet meer zo nadrukkelijk van hem hadden gezien. Het derde rack was van hoog niveau. Beide spelers speelden sterk, maar na slechts vier beurten stond het 2-1 voor Gert-Jan.

Het volgende rack ging nóg sneller. Drie beurten: 3-1. Daarna volgde opnieuw een rack in slechts drie beurten. 4-1. Matchpoint.

Vanaf dat moment was de vraag niet meer of Dirksen lef had gehad om de koploper uit te dagen — dat antwoord was allang gegeven. De vraag was of hij nog iets kon vinden om deze Van Rooijen af te remmen. Dat lukte niet.

De 5-1 kwam op het bord en daarmee bleef de troon waar hij stond. Dirksen had zijn momenten gehad, speelde een uitstekend tweede rack en kreeg zelfs de eerste echte kans van de hele wedstrijd. Maar over zes racks gezien was hij simpelweg te licht voor een tegenstander die op deze middag bijna alles goed deed.

En misschien is dát wel het belangrijkste verhaal van deze titelmatch. Niet dat Dirksen zwaar verloor, maar dat Gert-Jan van Rooijen zijn beste partij in lange tijd speelde. Na de 1-1 schakelde hij een versnelling hoger en liet hij nauwelijks nog ruimte liggen.

Dirksen durfde. Van Rooijen antwoordde. 5-1. De koploper blijft zitten.