Leonard neemt revanche, maar Dirksen geeft nauwelijks partij

Het was tijd voor revanche in de MalleMolen Poolladder. Leonard van der Woude had nog iets recht te zetten tegen Jeroen Dirksen, het enfant terrible van de competitie. Een speler die zelden onopgemerkt aan tafel verschijnt, regelmatig voor rumoer zorgt en inmiddels vriend en vijand heeft verrast door simpelweg de meest actieve man van de ladder te zijn.

Dirksen speelt veel, daagt uit, verdedigt, schuift, valt, staat weer op en zorgt er daarmee voor dat de competitie leeft. Maar deze avond leek de pijp leeg.

Leonard kwam naar de tafel met een duidelijk doel: eindelijk winnen van Dirksen. Na eerdere ontmoetingen waarin het kwartje de verkeerde kant op viel, moest het er nu maar eens van komen. En het kwam ervan. Alleen niet in de vorm van een meeslepende strijd of een zenuwslopende thriller.

Het werd 5-0.

Dirksen leek vanaf het begin niet echt fit aan de wedstrijd te beginnen. De scherpte ontbrak, het ritme kwam niet op gang en waar hij normaal gesproken nog wel eens op karakter of chaos een partij kan openbreken, lukte dat dit keer niet. Leonard hoefde niet eens zijn beste pool boven te halen om afstand te nemen.

Dat doet niets af aan de overwinning. Wie met 5-0 wint, heeft zijn werk gedaan. Leonard bleef geconcentreerd, pakte wat er te pakken viel en liet de partij niet onnodig ingewikkeld worden. Dat is ook een kwaliteit. Zeker voor een speler die de laatste tijd juist op zoek was naar regelmaat en vertrouwen.

Toch voelde de zege niet als een triomftocht. Daarvoor bood Dirksen te weinig tegenstand. Het was eerder een avond waarop Leonard eindelijk de rekening vereffende, maar zonder dat er veel eer te behalen viel aan de manier waarop.

Voor Dirksen is het te hopen dat dit een incident was. De competitie heeft zijn energie, bravoure en onvoorspelbaarheid nodig. Maar tegen Leonard was daar weinig van terug te zien.

Voor Leonard telt vooral het resultaat. Weer een zege. Weer wat vertrouwen. En eindelijk revanche op Jeroen Dirksen.

Soms hoeft een overwinning niet groots te zijn om belangrijk te voelen.