VAMOS EN VERONA MAKEN ER EEN BIJZONDER VIEZE FINALE VAN

Alsof de massasprint nog niet chaotisch genoeg was, zou Juan Vamos vlak voor de laatste tweehonderd meter een forse rochel in het gezicht van Roberto Verona hebben geplant. Wat volgde was geen sprintanalyse meer, maar een zaak voor de jury, de ploegleiders en mogelijk ook een fles desinfecterende handgel.

Door Wim de Waaier

Er zijn sprints waarin een renner zijn wiel nét iets beter op de juiste plek zet.

Er zijn sprints waarin een sprinter op pure kracht zijn concurrent aftroeft.

En dan zijn er finales waarin Juan Vamos besluit dat aerodynamica, etiquette en elementaire beschaving allemaal rekbare begrippen zijn.

Volgens meerdere ooggetuigen ontstond het incident al in de aanloop naar de sprint. Roberto Verona en Juan Vamos zaten elkaar in de laatste kilometer voortdurend in de weg. Er werd gebaart, er werd gemopperd en er werd op een manier gekeken alsof men elkaar liever in een steegje dan in een wielerkoers was tegengekomen.

Maar op tweehonderd meter van de streep gebeurde het moment waar nu in iedere ploegbus over wordt gesproken.

DE ROCHEL

Terwijl de sprinttreinen op volle snelheid richting finish denderden, zou Vamos zijn hoofd schuin hebben gedraaid, diep uit de borstkas hebben geput en een rochel van behoorlijke statuur hebben gelanceerd in de richting van Roberto Verona.

Niet zomaar een spuugje.

Niet een vluchtig sprinterstikje.

Nee, volgens een verbijsterde toeschouwer ging het om “een projectiel met gewicht, intentie en een verrassend vlakke baan”.

Verona kreeg het volle pond in het gezicht.

Of, zoals een official het later diplomatiek formuleerde:

“Er was sprake van ongewenst contact met vocht uit een andere deelnemer.”

Dat klinkt keuriger dan het was.

Een woedende Verona wijst op ontlading van Juan Vamos

VERONA RIJDT DOOR, MAAR NIET MET LIEFDE IN HET HART

Waar veel renners in zo’n situatie meteen van hun fiets waren gestapt, reed Verona de sprint nog uit. Dat is op zichzelf al bewonderenswaardig, want het is lastig sprinten wanneer je tegelijkertijd probeert te winnen én te verwerken dat je zojuist door een collega bent behandeld als een passerend lantaarnpaaltje.

Na de finish was de maat vol.

Verona stormde op Vamos af, wees woedend naar zijn gezicht en schreeuwde naar verluidt:

“Ben je helemaal gek geworden?!”

Vamos, nooit verlegen om een antwoord, haalde zijn schouders op en zou hebben gezegd:

“Dat was koers.”

Die uitleg werd niet breed gedragen.

VAN WOORDEN NAAR DUWEN

Wat volgde was een woordenwisseling die sneller escaleerde dan een sprint op vals plat. Verona stapte af, Vamos ook, en binnen enkele seconden stonden beide heren neus aan neus, al hield Verona die neus liever iets verder van Juan verwijderd.

Er werd geduwd.

Er werd gewezen.

Er werd gescholden in meerdere talen, waarvan de jury later verklaarde dat zij “niet alle uitdrukkingen letterlijk wilde opnemen in het rapport”.

Een official probeerde de gemoederen te bedaren, maar kreeg vooral de ondankbare taak toebedeeld om uit te leggen dat rochelen geen officieel erkend sprintwapen is.

DE JURY TREKT GEEL, MAAR DACHT EVEN AAN ROOD

De wedstrijdleiding greep in en deelde beide renners een officiële gele kaart uit.

Vamos voor onsportief gedrag en een finalehandeling die men zelden in een technisch handboek terugvindt.

Verona voor zijn aandeel in het opstootje na afloop, waarbij ook hij zijn handen niet helemaal thuis wist te houden.

Volgens ingewijden heeft de jury heel even overwogen om naast geel ook een spuugprotocol, twee emmers water en een morele waarschuwing uit te delen.

Dat laatste bleef gelukkig beperkt tot stevige woorden.

PLOEGLEIDERS IN LASTIGE POSITIE

Bij Oskatel Oskadie probeerde men de zaak aanvankelijk nog te nuanceren. Een woordvoerder sprak van “een ongelukkige lichamelijke ontlading in volle inspanning”.

Niemand wist precies wat dat betekende, maar het klonk in elk geval minder smerig dan de waarheid.

Bij Jumbo was men minder vergevingsgezind. Daar sprak men van “een volstrekt onacceptabel incident”, al werd er intern ook opgemerkt dat Verona misschien beter zijn energie eerder in de sprint had kunnen gebruiken dan pas ná de finish.

Ploegleider John van Os, zichtbaar vermoeid van alweer een nieuwe Juan-affaire, hield het kort:

“Juan is een jongen met vuur. Soms zit dat vuur alleen op een verkeerde plek in het lichaam.”

EEN FINALE DIE NOG LANG BLIJFT PLAKKEN

Zo kreeg etappe 11 niet alleen een ritwinnaar, maar ook een incident waar nog dagen over zal worden nagepraat.

Memphis Mapei won de sprint.

Floris verstevigde het geel.

Maar het moment dat iedereen zich zal herinneren, speelde zich af vlak voor de laatste tweehonderd meter, toen Juan Vamos besloot dat wielrennen kennelijk ook een discipline met speekseltechniek is.

Roberto Verona zal die finale niet snel vergeten.

En waarschijnlijk ook niet snel meer zonder veiligheidsbril sprinten.