RONNY G. TJAVARO BLIJFT DE SHOW STELEN, MAAR NIET LANGER DE SPRINT

De tweevoudig winnaar van het groene tricot is nog altijd een van de opvallendste figuren in het peloton. Zijn flair is gebleven, zijn resultaten voorlopig niet.

Door Wim de Waaier

Ronny G. Tjavaro weet nog altijd hoe hij een publiek moet bespelen.

Wanneer de renner van Kelner Cycling Team boven op een klim verschijnt, gaan de armen breed, volgt er een kushand naar de toeschouwers en zoekt hij feilloos de dichtstbijzijnde camera. Zelfs op een dag waarop hij ver buiten de prijzen eindigt, weet Tjavaro van zijn aankomst een klein theaterstuk te maken.

Dat talent heeft hij nooit verloren.

Zijn snelheid helaas deels wel.

De voormalige sprintkoning won in zijn beste jaren tweemaal het groene tricot en behoorde toen tot de meest gevreesde mannen in de laatste tweehonderd meter. In deze Tour is een twintigste plaats voorlopig zijn beste klassering. Voor een renner met zijn palmares is dat mager, zeker omdat ook Kelner Cycling Team als geheel nog weinig heeft laten zien.

DE GRENS TUSSEN CHARME EN AFLEIDING

Tjavaro’s uitbundigheid wordt door veel supporters gewaardeerd. Hij maakt tijd voor handtekeningen, groet het publiek en lijkt zichtbaar te genieten van zijn rol als publiekslieveling.

Soms slaat dat enthousiasme echter door.

Zo meldde hij zich na zijn twintigste plaats met een brede glimlach in de buurt van het podium, alsof hij daar nog werd verwacht. Tijdens een bergetappe probeerde hij voor de camera een wheelie te maken op een weg die nog altijd omhoogliep. En toen de televisiehelikopter boven het peloton verscheen, keek hij zo lang omhoog dat hij bijna het wiel van zijn voorganger raakte.

Het zijn momenten die passen bij zijn karakter, maar binnen de ploeg zullen ze met gemengde gevoelens worden bekeken. Tjavaro vindt de camera namelijk nog altijd sneller dan het wiel van zijn sprinttrein.

KELNER HEEFT EEN SUCCES NODIG

De tegenvallende prestaties van Tjavaro staan niet op zichzelf. Kelner Cycling Team beleeft een moeizame Tour.

Dusty Anderson mist geregeld de beslissende ontsnapping, Esteban Parilla heeft in de bergen nog niet gebracht wat van hem werd verwacht en ook de overige kopstukken rijden wisselvallig. Serge Jean Rouge houdt de ploeg met degelijke prestaties enigszins overeind, maar een aansprekend resultaat ontbreekt.

Juist daarom kijkt men naar Tjavaro. Een goede sprint zou meer betekenen dan alleen een hoge klassering. Het kan een ploeg die al dagen naar vertrouwen zoekt plotseling weer in beweging brengen.

DE OUDE VONK IS NOG ZICHTBAAR

Een comeback is niet uitgesloten.

Af en toe toont Tjavaro nog de bewegingen waarmee hij vroeger wedstrijden besliste: een snelle versnelling, een scherp gekozen opening en het vermogen om zich op intuïtie door een klein gaatje te wringen.

Het probleem lijkt minder zijn snelheid dan zijn concentratie. In de finale moet alles wijken voor de sprint. Geen publiek, geen camera en geen gelegenheid voor een geïmproviseerde voorstelling mag hem dan nog afleiden.

Dat klinkt eenvoudig, maar voor Tjavaro is het wellicht de zwaarste opdracht van allemaal.

De voormalige koning van het groen hoeft niet opnieuw te leren sprinten. Hij moet vooral weer leren wachten met vieren totdat de finish daadwerkelijk is gepasseerd.

Lukt dat, dan kan deze Tour nog een ander gezicht krijgen.

Voor hemzelf én voor Kelner Cycling Team.