Van Diepen herrijst uit de regen: van 0-3 naar 5-4 en plek twee

Van Rooijen dicteert, Bart weigert te buigen en slaat toe in zinderende slotrack

Door Nigel Chalkworth

Buiten viel de regen op een donkere dinsdagavond in Wijk bij Duurstede.

Binnen in de MalleMolen werd gevochten om de tweede plaats.

En soms, beste lezers, levert zo'n avond precies het soort wedstrijd op waarvoor deze poolladder ooit bedacht is.

Gert-Jan van Rooijen tegen Bart van Diepen.

De inzet was duidelijk. De winnaar zou zich achter de voorlopig onaantastbare Frank Cheval opwerpen als nummer twee van de ranking.

Voor Bart van Diepen was er bovendien nog iets anders te herstellen.

Enkele dagen geleden stond hij als ongeslagen uitdager tegenover Cheval in een langverwacht titelgevecht. Het werd een deceptie. Van Diepen was een schim van de speler die eerder indruk had gemaakt en werd in slechts 35 minuten met 5-1 van tafel gestuurd.

Vanavond moest blijken wat zo'n nederlaag met een speler doet.

Het antwoord kennen we inmiddels.

Bart is terug.

Van Rooijen bepaalt het spel

Daar leek het aanvankelijk totaal niet op.

De eerste rack was matig. Van Rooijen koos nadrukkelijk voor de defensieve aanpak en probeerde zijn tegenstander voortdurend in lastige situaties te manoeuvreren. Van Diepen zocht juist de aanval.

Het eerste slachtoffer van die dadendrang werd Bart zelf.

Zwart ging erin.

Wit erachteraan.

1-0 Van Rooijen.

In de tweede rack kwam ook het betere pool op tafel. Van Rooijen produceerde een fraaie serie van vier ballen, inclusief een knappe dubbel, en liep uit naar 2-0.

Niet veel later stond zelfs de 3-0 op het bord.

Het spelbeeld was helder. Gert-Jan dicteerde met ervaring en defensieve slimheid. Bart durfde wel, viel aan waar hij mogelijkheden zag, maar kreeg daar simpelweg geen beloning voor.

En daar stond hij dan.

Drie-nul achter.

Na die 5-1 tegen Cheval.

Je kon bijna horen wat er rond de tafel gedacht werd.

Daar gaan we weer.

Eerst de eer redden

Bart pakte de volgende.

3-1.

Op dat moment grapten we nog dat de eer in ieder geval gered was.

Een paar minuten later was niemand meer aan het grappen.

Van Diepen begon ineens te spelen zoals we hem eerder in deze competitie hebben leren kennen. Vrijer. Overtuigender. Aanvallend, maar niet roekeloos.

Een sterke beurt bracht hem terug tot 3-2.

En daarna kwam hij écht los.

Bart speelde een ijzersterke rack en trok de wedstrijd volledig gelijk.

3-3.

Drie racks op rij.

De wedstrijd die volledig in handen van Van Rooijen leek, was opnieuw begonnen.

Ditmaal pakt Bart het cadeau wél uit

Daarna gebeurde iets wat voor Van Diepen misschien nog belangrijker was dan de stand.

Van Rooijen maakte vlak voor de 8-ball een kostbare fout.

Bart kreeg zijn kans.

Een paar dagen eerder, tegen Cheval, had hij op zulke momenten staan worstelen. Toen kreeg hij cadeautjes aangeboden en weigerde hij ze bijna stuk voor stuk uit te pakken.

Nu niet.

Bart bleef koel.

3-4.

Vier racks achter elkaar.

Van 0-3 naar 4-3.

Dat is geen herstel meer. Dat is een wederopstanding.

Maar wie dacht dat Van Rooijen gebroken was, kent hem slecht. De ervaren nummer twee rechtte zijn rug, vocht terug en dwong alsnog een beslissende rack af.

4-4.

Natuurlijk.

Na alles wat deze partij had gebracht, kon hij onmogelijk anders eindigen.

Eén rack. Eén positie.

De hele wedstrijd werd teruggebracht tot één laatste pot.

4-4. Positie twee lag op tafel.

En aanvankelijk leek Van Rooijen de beste papieren te hebben. Hij kreeg bal in hand en daarmee precies de mogelijkheid die je in een beslissende rack wilt hebben: zelf bepalen waar wit komt te liggen en de route naar zwart uitstippelen.

Van Rooijen werkte zijn laatste bal weg en wilde wit terugtrekken om zichzelf een goede positie op de 8-ball te geven.

Maar juist dát ging ronduit slecht.

De controle die hij met bal in hand volledig in eigen handen had, verdween in één stoot. Wit liep weg en plotseling kreeg Bart van Diepen bal in hand.

Wat een omslag.

Van Diepen had zelf nog twee ballen op tafel. Op een gewone dinsdagavond misschien geen bijzonder ingewikkelde opgave. Maar dit was geen gewone dinsdagavond.

Het stond 4-4.

Plek twee stond op het spel.

Bart was eerder van 0-3 teruggekomen, had Van Rooijen daarna weer langszij zien komen en wist dat één fout voldoende was om al dat werk alsnog weg te gooien.

Ditmaal geen bibberende handen.

Geen twijfel.

Geen fout.

Van Diepen werkte zijn laatste twee ballen weg en maakte vervolgens ook zwart.

4-5.

Klaar.

Voor Van Rooijen zal juist die laatste rack nog wel even blijven hangen. Niet omdat hij geen kans kreeg, maar omdat hij hem juist wél kreeg. Bal in hand in de beslissende rack, de tafel voor je — en dan zelf de positie uit handen geven.

Voor Bart was het precies het tegenovergestelde. Tegen Frank Cheval liet hij onder druk kansen liggen. Vanavond kreeg hij op het allerbelangrijkste moment één groot cadeau.

En ditmaal pakte hij het zonder aarzelen uit.

Misschien wel zijn belangrijkste overwinning

Van Diepen heeft betere racks gespeeld in deze competitie. Misschien heeft hij zelfs betere complete wedstrijden gespeeld.

Maar belangrijker dan deze?

Waarschijnlijk niet.

Na de afstraffing tegen Frank Cheval had hij kunnen gaan twijfelen aan alles wat daarvoor zo goed ging. En toen hij vanavond ook nog eens met 3-0 achter kwam tegen een ervaren, defensief sterke Van Rooijen, lagen alle ingrediënten klaar voor opnieuw een pijnlijke nederlaag.

In plaats daarvan won Bart vier racks op rij.

Zag hij Gert-Jan terugkomen tot 4-4.

En maakte hij vervolgens onder maximale druk geen fout.

Dat is karakter.

Voor Van Rooijen zal deze nederlaag bijzonder zuur smaken. Hij had de wedstrijd bij 3-0 stevig in handen en kreeg in de beslissende rack zelf nog bal in hand en zicht op zwart. Maar één ronduit slechte terugtrekstoot en één verdwenen witte bal waren voldoende om de tweede plek uit handen te geven.

De eindstand:

Gert-Jan van Rooijen 4 – Bart van Diepen 5.

Frank Cheval blijft bovenaan buiten bereik.

Maar wanneer de koploper vanaf zijn troon naar beneden kijkt, ziet hij vanaf vanavond een andere naam direct onder zich staan.

Bart van Diepen is de nieuwe nummer twee.

Buiten bleef het regenen.

Binnen liep één man met opgeheven hoofd bij de pooltafel vandaan.

En misschien is dat wel de mooiste eigenschap van sport:

Een paar dagen geleden brak de druk hem.

Vanavond maakte diezelfde druk hem sterker.