Van Rooijen serveert Huikeshoven opnieuw af: zonnesteek of kopstress?

Na het pijnlijke debacle tegen Bart van Diepen had Mark Huikeshoven iets recht te zetten. De nummer twee van de MalleMolen Poolladder was hard geraakt, maar koos niet voor een voorzichtige route terug. Geen veilig herstelpotje, geen tegenstander uit de middenmoot, geen rustig avondje vertrouwen tanken.

Nee, Huikeshoven deed wat alleen spelers met lef doen: hij daagde koploper Gert-Jan van Rooijen uit.

De inzet was enorm. Bij winst zou Huikeshoven de koppositie overnemen. Daarmee zou hij niet alleen Van Rooijen passeren, maar ook Bart van Diepen weer onder zich houden. Bovendien had Huikeshoven tegen Van Rooijen al eens gewonnen én verloren. Er lagen dus kansen. Er was perspectief. Er was een verhaal mogelijk van herstel, revanche en ranglijstherstel in één avond.

Maar de pooltafel schreef een heel ander hoofdstuk.

5-0.

Een uitslag die pijn doet. Niet omdat Huikeshoven helemaal niets liet zien, want zo simpel lag het niet. Zijn spel was zeker niet dramatisch. Er waren racks waarin hij meedeed, waarin hij kansen kreeg, waarin hij ballen maakte en momenten had waarop het duel misschien een andere kant op had kunnen vallen.

Maar tegen een koploper krijg je maar een beperkt aantal openingen.

En Van Rooijen miste niet op de momenten waarop missen verboden was.

Dat was het grote verschil. Waar Huikeshoven net niet scherp genoeg was op de cruciale ballen, bleef Van Rooijen koel. Niet altijd spectaculair, niet met vuurwerk of grootse show, maar wel met precies datgene wat bovenaan de ladder nodig is: afmaken wanneer de kans er ligt.

Misschien, zo werd na afloop aan de bar al gefluisterd, had Huikeshoven nog last van een zonnesteek. Een andere verklaring leek bijna te simpel voor een speler die normaal gesproken zo taai, lastig en gevaarlijk is. Hij oogde niet waardeloos, maar wel net dat ene procentje te laat. Net iets minder helder. Net iets minder scherp. Alsof de zon nog ergens boven zijn hoofd stond te branden terwijl Van Rooijen rustig in de schaduw de rekening stond op te maken.

Rack na rack schoof de partij verder uit handen van Huikeshoven. Wat begon als een gewaagde aanval op de koppositie, veranderde langzaam maar zeker in een tweede pijnlijke avond op rij. Eerst de klap tegen Van Diepen, nu een droge nederlaag tegen Van Rooijen. En dan ook nog zonder een rack op het bord.

Au.

Voor Van Rooijen was het een duidelijke boodschap aan de rest van de ladder. Wie naar de koppositie kijkt, mag komen. Maar dan moet je wel leveren op de momenten dat de druk maximaal is. Huikeshoven probeerde het, had zijn momenten, maar kreeg geen beloning.

De eindstand liet niets aan de verbeelding over: 5-0 voor Gert-Jan van Rooijen.

Daarmee blijft Van Rooijen koploper van de MalleMolen Poolladder. Huikeshoven blijft achter met een tweede tik die hard zal aankomen, juist omdat het spel niet hopeloos was. Het verschil zat niet in alles. Het zat in de laatste bal, de beslissende kans, dat ene moment waarop de koploper wel toesloeg en de uitdager niet.

Zonnesteek, kopstress of gewoon de genadeloze wet van de ladder?

Hoe dan ook: Van Rooijen bleef koel. Huikeshoven verbrandde. En bovenaan de ranglijst veranderde voorlopig helemaal niets.