Einvracht Drankfurt doet het weer: titelprolongatie op karakter, kramp en klasse
- 6 jul
- 6 minuten om te lezen
Er zijn van die toernooidagen waarop je na afloop denkt: ja, hiervoor doen we het dus.
Perfect voetbalweer. Een heerlijk veld. Een kantine die draaide. Scheidsrechters die de boel strak maar sportief in de hand hielden. Vrijwilligers die onverstoorbaar bleven tappen, schenken, smeren en glimlachen. En zes ploegen die stuk voor stuk kwamen voor de eer, de gezelligheid en natuurlijk die felbegeerde Coppa.
Maar aan het einde van de dag stond er opnieuw maar één ploeg met de beker in handen: Einvracht Drankfurt.
Niet voor het eerst, want ook in 2025 ging de Coppa al mee naar Drankfurt. Dit jaar was de opdracht dus duidelijk: bewijzen dat die titel geen toeval was. En dat deden ze. Niet met een overvolle bank, niet met luxe wissels en niet met een selectie waar je halverwege de middag nog even een frisse vleugelspeler uit kon trekken. Integendeel.
Einvracht had slechts in twee wedstrijden een man op de bank. Drie wedstrijden én de finale werden gespeeld zonder wissels. Geen verse benen. Geen rustmoment. Geen ontsnappingsroute voor de man met kramp, dorst of existentiële twijfel.
Gewoon door.
En dan alsnog winnen.
Dat is niet zomaar knap. Dat is Coppa-materiaal voor de geschiedenisboeken.
De groepsfase: Drankfurt koel, Hangover gevaarlijk, Atletico net tekort
Vanaf het begin was duidelijk dat Einvracht Drankfurt niet naar de Coppa was gekomen om ceremonieel de titel te verdedigen. De openingswedstrijd tegen Inter Mallo werd met 3-1 gewonnen, waarna ook Shaktar Dorstless met 3-0 werd weggespeeld. Vervolgens volgde misschien wel de belangrijkste tik van de groepsfase: een 1-0 overwinning op Hangover 96. Een kleine uitslag, maar een grote waarschuwing.
Ook Squadra Vendetta werd met 1-0 geklopt, waardoor Einvracht de groepsfase afsloot met een perfecte score in reguliere wedstrijden: vier gespeeld, vier gewonnen, acht doelpunten voor en slechts één tegen.
Daarachter deed Hangover 96 precies wat Hangover 96 vaker doet: rommelig ogen, maar ondertussen gewoon scoren. Met tien doelpunten was Hangover zelfs de meest productieve ploeg van het toernooi. De 5-2 tegen Shaktar Dorstless was de doelpuntenkermis van de dag en liet zien dat deze ploeg altijd gevaarlijk blijft, zelfs wanneer de benen al naar de derde helft verlangen.
Atletico Malle draaide ook een uitstekend toernooi. Drie overwinningen, elf punten, een doelsaldo van +4 en toch geen finale. Dat is zuur, maar ook precies waarom de Coppa zo genadeloos mooi is. Atletico deed veel goed, won van Squadra, Inter en Shaktar, maar de nederlaag tegen Hangover in de openingsronde bleek uiteindelijk zwaar te wegen. Een sterk toernooi, maar net geen hoofdrol in de finale.
Onderin werd het een strijd van karakter, schadebeperking en doelsaldo. Squadra Vendetta won geen wedstrijd, maar sprokkelde met twee gelijke spelen en een penaltybonus toch drie punten bij elkaar. Daarmee eindigde Squadra als vierde. Niet sprankelend, wel degelijk genoeg om de onderste plekken achter zich te houden.
Inter Mallo, de gastheer van het toernooi, kende daarentegen een ronduit teleurstellende dag. Eén gelijkspel, drie nederlagen, vijf doelpunten voor en tien tegen. Er was hoop, er was bravoure, er was traditie, maar op het veld bleef het te vaak bij goede bedoelingen. Coach John van Os kreeg na afloop de nodige kritiek te verwerken. Langs de lijn viel zelfs al de bijnaam: de Koeman van de Coppa. Hard, misschien. Maar in de Coppa is sentiment zelden sterker dan de eindstand.
Shaktar Dorstless eindigde als zesde. Met drie doelpunten voor en twaalf tegen kreeg de ploeg het zwaar te verduren. Toch pakte ook Shaktar nog twee punten, mede dankzij het gelijke spel tegen Squadra Vendetta en een penaltybonus. Geen dag voor in de prijzenkast, wel een dag voor de verhalen.
De finale: opnieuw Einvracht tegen Hangover
En toen kwam daar de finale.
Einvracht Drankfurt – Hangover 96.
Een herhaling van 2025. Een moderne Coppa-klassieker. De kampioen tegen de uitdager. De ploeg met de beste defensie tegen de ploeg met de meeste doelpunten. De ploeg zonder wissels tegen de ploeg die nog één keer hoopte op revanche.
De finale was geen wedstrijd van sierlijke combinaties, hakjes en voetbalpoëzie. Dit was een finale van duels, zweet, schreeuwende hamstrings en ballen die nét niet lekker vielen. Precies zoals een finale op een kroegtoernooi hoort te zijn.
En toen kwam dat ene moment.
Een scrimmage voor het doel. De bal bleef hangen. Iedereen leek even tegelijk te willen schieten, blokken, vallen, protesteren of opruimen. Maar één man stond goed: Jeffrey Meijnhardt.
Hij dacht niet na, hij deed wat matchwinnaars doen.
Intikken.
1-0 voor Einvracht Drankfurt.
Hangover 96 probeerde nog terug te komen, maar Einvracht hield stand. Misschien op organisatie, misschien op ervaring, misschien op pure overlevingsdrang. Maar ze hielden stand. En toen het laatste fluitsignaal klonk, was het duidelijk: Einvracht Drankfurt had de Coppa opnieuw gewonnen.
Back-to-back kampioen.
En dit keer grotendeels zonder bank.
De cijfers liegen niet
De Coppa leverde dit jaar ook een paar heerlijke statistieken op.
Einvracht Drankfurt was de meest complete ploeg van het toernooi. Vier groepswedstrijden, vier zeges, acht goals voor, één tegen, een doelsaldo van +7 en veertien punten. Daar kwam vervolgens ook nog de 1-0 zege in de finale overheen. Vijf wedstrijden gespeeld, vijf gewonnen. Kampioen zonder discussie.
Hangover 96 was de doelpuntenmachine van de dag. Tien goals in vier groepswedstrijden, gemiddeld 2,5 per duel. Niemand scoorde vaker. Alleen stond daar tegenover dat Einvracht in de onderlinge duels twee keer met 1-0 wist te winnen: één keer in de poule en één keer in de finale. Dat is pijnlijk efficiënt.
Atletico Malle werd de beste ploeg zonder finaleplaats. Elf punten, drie zeges en een positief doelsaldo van +4. In veel andere toernooien ben je dan finalist. In deze Coppa niet. Hard, maar waar.
Einvracht Drankfurt kreeg in de hele groepsfase maar één doelpunt tegen. Daarmee had de kampioen veruit de beste defensie van het toernooi. Waar anderen soms gaten lieten vallen alsof de buitendeur van de kantine openstond, hield Drankfurt de boel achterin opvallend strak.
Shaktar Dorstless kreeg de meeste treffers tegen: twaalf in vier wedstrijden. Vooral de 5-2 tegen Hangover en de 3-0 nederlagen tegen Einvracht en Atletico deden pijn.
In totaal vielen er 38 doelpunten in de groepsfase, verdeeld over 12 wedstrijden. Dat is ruim drie doelpunten per wedstrijd. Met de finale erbij kwam het totaal op 39 doelpunten in 13 wedstrijden. Voor het publiek was er dus genoeg te zien, al zullen sommige keepers daar vermoedelijk anders over denken.
De meest doelpuntrijke wedstrijd was Hangover 96 – Shaktar Dorstless, die eindigde in 5-2. Zeven goals, chaos, ruimte en vermoedelijk een paar verdedigers die na afloop liever niet over tactiek wilden praten.
Eindstand groepsfase
Rang | Team | G | W | GL | V | DV | DT | DS | Bonus pen. | Punten |
1 | Einvracht Drankfurt | 4 | 4 | 0 | 0 | 8 | 1 | +7 | 2 | 14 |
2 | Hangover 96 | 4 | 3 | 0 | 1 | 10 | 4 | +6 | 4 | 13 |
3 | Atletico Malle | 4 | 3 | 0 | 1 | 8 | 4 | +4 | 2 | 11 |
4 | Squadra Vendetta | 4 | 0 | 2 | 2 | 4 | 7 | -3 | 1 | 3 |
5 | Inter Mallo | 4 | 0 | 1 | 3 | 5 | 10 | -5 | 1 | 2 |
6 | Shaktar Dorstless | 4 | 0 | 1 | 3 | 3 | 12 | -9 | 1 | 2 |
Uitslagen groepsfase
Wedstrijd | Uitslag |
Atletico Malle – Hangover 96 | 0-2 |
Einvracht Drankfurt – Inter Mallo | 3-1 |
Atletico Malle – Squadra Vendetta | 3-1 |
Einvracht Drankfurt – Shaktar Dorstless | 3-0 |
Hangover 96 – Shaktar Dorstless | 5-2 |
Squadra Vendetta – Inter Mallo | 2-2 |
Atletico Malle – Inter Mallo | 2-1 |
Einvracht Drankfurt – Hangover 96 | 1-0 |
Atletico Malle – Shaktar Dorstless | 3-0 |
Einvracht Drankfurt – Squadra Vendetta | 1-0 |
Hangover 96 – Inter Mallo | 3-1 |
Squadra Vendetta – Shaktar Dorstless | 1-1 |
Finale
Wedstrijd | Uitslag |
Einvracht Drankfurt – Hangover 96 | 1-0 |
Doelpunt: Jeffrey Meijnhardt.
De derde helft: Patrick Dijkstra houdt stand
Natuurlijk kent de Coppa meer dan alleen voetbal. Want als de laatste bal is getrapt, de schoenen langzaam uitgaan en de eerste sterke verhalen alweer worden aangedikt, begint misschien wel het belangrijkste klassement van allemaal: de derde helft.
En die werd dit jaar gewonnen door Patrick Dijkstra van Squadra Vendetta.
Waar anderen huiswaarts keerden, afhaakten of hun vermoeide lichaam richting bank stuurden, bleef Patrick overeind. Hij ging als laatste de kroeg uit en kroonde zich daarmee tot onbetwiste winnaar van de avond. Squadra Vendetta won op het veld dan misschien geen wedstrijd, maar in de derde helft had de ploeg alsnog een kampioen in de gelederen.
Dank aan iedereen die de Coppa mogelijk maakte
Een groot woord van dank gaat uit naar de scheidsrechters, die de wedstrijden in goede banen hebben geleid. Soms met een fluitsignaal, soms met een blik, en soms met het soort diplomatie waar internationale vredesmissies jaloers op zouden zijn.
Ook de vrijwilligers in de kantine verdienen alle lof. Zonder hen geen koffie, geen broodjes, geen drankjes, geen gezelligheid en geen draaiend toernooi. Zij zijn de stille motor achter een dag als deze.
En natuurlijk veel dank aan voetbalvereniging CDW, dat de velden, de accommodatie en de gastvrijheid bood om van de Coppa opnieuw een prachtige voetbaldag te maken.
De conclusie
De Coppa Tonto 2026 had alles: mooi weer, veel goals, penaltybonussen, een teleurstellende gastheer, een dappere nummer drie, een doelpuntenmachine die net tekortkwam, een winnaar van de derde helft en een kampioen die simpelweg niet kapot te krijgen was.
Einvracht Drankfurt kwam als titelverdediger, speelde grote delen van het toernooi zonder wissels, won al zijn wedstrijden en versloeg in de finale opnieuw Hangover 96.
Dat is geen toeval meer.
Dat is een dynastie in wording.
En één ding is zeker: Jeffrey Meijnhardt hoeft voorlopig nergens meer zelf zijn drankje te halen. Patrick Dijkstra trouwens ook niet.
Opmerkingen