Carlos Las Rocas beukt zich naar ritwinst, Mark van Winsen grijpt geel

De tweede etappe van de MalleMolen Tourpoule was er eentje om de vingers bij af te likken. Geen vlakke sprintersoptocht, geen dag voor mannen die graag in de luwte blijven hangen, maar een heerlijke rit met venijnige heuvels in de finale. Precies zo’n ontknoping waarin de benen vollopen, de bravoure verdampt en alleen de echte karakterkoppen overeind blijven.

En uitgerekend daar stond Carlos Las Rocas op.

De rots uit de ploeg Equipo de Catalunya – Canyon sloeg toe op het moment dat de koers pijn begon te doen. Met 72 punten pakte hij de dagzege, voor Mark van Winsen met 71 punten en Do Ping met 69 punten. Een podium om u tegen te zeggen: kracht, souplesse en een tikje wielerwaanzin keurig naast elkaar.

Carlos reed alsof de heuvels speciaal voor hem waren neergelegd. Waar anderen begonnen te schuiven op het zadel, leek hij juist groter te worden. De finale paste hem als een Catalaanse handschoen: steil genoeg om de sprinters te breken, snel genoeg om de echte klimmers zenuwachtig te maken.

Na afloop stond directeur sportief Robin Lauwers zichtbaar te genieten bij de bus van Equipo de Catalunya – Canyon.

“Dit is precies waarom Carlos in deze ploeg zit,” zei Lauwers. “Hij is geen man voor halve koersjes. Geef hem een paar heuvels, wat chaos in de finale en een peloton dat even niet weet waar het moet kijken, en hij ramt er gewoon overheen. Carlos heet niet voor niets Las Rocas. Die beweegt niet mee met de koers, die verplaatst de koers.”

Carlos zelf hield het korter, maar niet minder duidelijk.

“Vandaag was van mij,” sprak hij, nog nahijgend maar met een grijns die tot in Barcelona zichtbaar moet zijn geweest. “Ik voelde dat de benen goed waren. In de laatste heuvel dacht ik: nu of nooit. En als ik eenmaal ga, moeten ze maar zien of ze meekunnen.”

Dat konden ze dus niet.

Toch was de grootste verschuiving misschien niet eens de ritzege van Carlos, maar de aardverschuiving in het algemeen klassement. Hugo Koblet, gisteren nog glimmend in het geel met bloemen, kussen en een brede lach, zag zijn trui volledig van zijn schouders glijden. De Zwitserse droom zakte weg naar plek 57. In de MalleMolen Tourpoule kan geel dus niet alleen glanzen, het kan ook verdampen.

De nieuwe leider luistert naar de naam Mark van Winsen. Met zijn tweede plaats in de rit en een totaal van 1.056 punten grijpt hij de macht. Daarachter zit Do Ping op 1.052 gevaarlijk dichtbij, gevolgd door Paultje Pentek met 1.042 en Jōran Douma met 1.039. Ook Rob Jacobs, Vino Veritas, Federico Bahamontes, Sven Löylysson, Linus de la Montagne en Paul d’Huez staan stevig in de bovenste regionen.

Het is dringen op de bovenste plank. En het mooie is: niemand zit daar veilig.

Want deze Tourpoule blijft een verraderlijk monster. De punten voor eindklasseringen tellen mee, en dat betekent dat een klassement niet netjes groeit als een spaarrekening, maar leeft als een nerveuze kroegrekening op een drukke zaterdagavond. Vandaag rijk, morgen leeg. Vandaag geel, morgen vergeten in de middenmoot.

Ook in het groen is het al ouderwets MalleMolen-chaos. Laurens Flakkee en Pedro Delgadoor staan samen bovenaan met 102 punten, terwijl daarachter een complete volksverhuizing op 101 punten staat. Het groen is voorlopig geen trui, maar een wachtrij.

In de bergen is het duidelijker. Dusty Anderson heeft met 101 punten de leiding in het bergklassement stevig in handen. De rest staat op één punt en kijkt omhoog alsof Dusty ergens op een balkonnetje staat te zwaaien met een bolletjestrui en een glas priklimonade.

Maar de dag was van Carlos.

Carlos Las Rocas, de man van steen, de trots van Equipo de Catalunya – Canyon, de renner die de tweede etappe openbrak en liet zien dat Robin Lauwers zijn ploeg niet heeft samengesteld voor de sier. Dit was geen toevalstreffer. Dit was een mokerslag met Catalaanse handtekening.

De MalleMolen Tourpoule heeft na twee dagen al alles: een gevallen geletruidrager, een nieuwe leider, een rotsvaste ritwinnaar, een groen klassement waar je hoofdpijn van krijgt en een bergkoning die voorlopig ver boven de rest uittorent.

En het mooiste?

We zijn pas net begonnen.