Willem van het Pad wint rit vier, maar geel gaat naar schurk en rocker

De vierde etappe van de MalleMolen Tourpoule was geen dag van enorme puntenkanonnen, maar juist zo’n gemene rit waarin kleine verschillen grote gevolgen krijgen. Een etappe waarin je met één goede keuze ineens bloemen pakt, en met één slechte dag achteraf naar je scherm zit te staren alsof iemand je fiets uit elkaar heeft gehaald.

Prachtige solo voor Willem van het pad

De dagzege ging naar Willem van het Pad, die met 35 punten duidelijk boven de rest uitstak. Terwijl veel favorieten elkaar in de gaten hielden, koos Willem zijn eigen route. En ja, met een naam als Van het Pad is dat misschien ook wel logisch. Hij pakte de rit, de bloemen en een flinke dosis aandacht.

Daarachter kwamen Bala Balin, Juan El Elastico, Frank Warmerdam en Remco Evenredig met 26 punten binnen. Net achter de winnaar, maar vandaag toch op gepaste afstand. Daarna volgde een enorme stoet renners op 20 punten, met namen als Francesco Moser, Bor Srootsap, Koning Thijs, Memphis Mapei, Rooie Jos, Sprint Eastwood, Simon Zabelbank, Sven Löylysson, Jordi el Cabron, Bobbie Bol en Tadej Vingegaanderen. Het leek even alsof de halve Tourpoule hand in hand over de meet kwam.

Maar de echte sensatie zat niet in de ritzege. Die zat in het algemeen klassement.

Daar staan nu Jordi el Cabron en Piet Polkadot samen bovenaan met 535 punten. Twee leiders, één gele trui, maar twee totaal verschillende werelden.

Jordi el Cabron komt uit de beruchte stal van John van Os: Oskatel Oskadie. Niet bepaald de meest sympathieke ploeg van het peloton. Dit is een formatie waar men liever eerst een elleboog zet en daarna pas vraagt of er misschien ruimte was. Dat uitgerekend Jordi nu in het geel staat, zal in verschillende ploegbussen met weinig gejuich zijn ontvangen.

Naast hem staat Piet Polkadot, rijdend voor Fuckin’ Slayer, de rockers van de Tourpoule. Geen ploeg van keurige praatjes, gladde pakken en brave handjes op de rug. Fuckin’ Slayer rijdt met distortion in de benen, zware gitaren in het hoofd en een houding alsof elke finishlijn een podiumrand is.

Samen in het geel dus: een Oskatel-schurk en een Slayer-rocker. De MalleMolen Tourpoule had het nauwelijks mooier kunnen verzinnen.

Het ging er op het podium niet gezellig aan toe tussen de twee koplopers

Vlak achter dit opvallende duo staat Sven Löylysson, de man van sauna Diana van ploegleider Eijgendaal, met 532 punten. Ook Floris Vellema met 526, Riesjaar Veerènquefort met 522 en Lance Bloodstrong met 518 zitten nog stevig in de buurt. Remco Evenredig staat zevende met 513 punten, terwijl Jim Piels, Dusty Hill en Hank Rijkaard de top tien compleet maken.

De mannen die eerder deze Tourpoule de lakens uitdeelden, moesten juist terrein prijsgeven. Paultje Pentek, het Poolse Pientertje, staat nu 26e met 446 punten. Jōran Douma volgt op plek 27 met 441, Mark van Winsen is gezakt naar plek 28 met 440, en Do Ping staat 30e met 434. Het zegt alles over deze poule: gisteren drink je champagne, vandaag zoek je de gebruiksaanwijzing van het klassement.

Ook Hugo Koblet, winnaar van de openingsrit, kreeg opnieuw een tik. Hij pakte vandaag slechts 1 punt en staat nu 20e in het geel klassement met 469 punten. De bloemen van dag één staan vermoedelijk nog ergens in een vaas, maar sportief is de glans er voorlopig wel even af.

In de strijd om de groene trui is het nog altijd absurd spannend. Maar liefst zestien renners staan bovenaan met 103 punten, onder wie Remco Evenredig, Jordi el Cabron, Luis Herrera, Sven Löylysson, Floris Vellema, Riesjaar Veerènquefort, Lance Bloodstrong, Buck Cadence, Piet Polkadot, Jim Piels, Hank Rijkaard, Nick Olivieri, Willem van het Pad en Francesco Moser.

Dat is geen klassement, dat is een opstopping bij de bar. Iedereen wil die groene trui, niemand heeft nog echt afstand genomen. Het is duidelijk wachten op de eerste échte massasprint. Zo’n dag waarop de sprinters eindelijk hun jasje uittrekken, de ellebogen naar buiten gaan en het hele groene klassement in één rechte lijn richting totale chaos dendert.

In het bergklassement blijft Douwes Diesel voorlopig de baas. Met 140 punten houdt hij James Warrior White op 133 punten achter zich. Daarachter staan Thomas de Gendt, Matje, Bala Balin en Japon Dijkstra allemaal op 102 punten. Douwes heeft dus nog marge, maar geen vakantie. In de bergen is elke voorsprong tijdelijk, zeker als de rest bloed ruikt.

En dan was er natuurlijk nog Dikke Bob. Na alle geruchten over een korte stop bij een Frans cafeetje onderweg, moest hij vandaag genoegen nemen met 6 punten. Officieel is er nog altijd niets bewezen. Officieus wordt er langs het parcours nog steeds gefluisterd over een terrasstoel, een haastige blik over de schouder en iets dat verdacht veel op een koud glas pils leek. Ploegleider Pastor zal het allemaal met stijgende bloeddruk hebben gevolgd.

De vierde etappe leverde dus een verrassende winnaar op, maar vooral een heerlijk nieuw verhaal bovenin. Willem van het Pad pakte de rit. Jordi el Cabron en Piet Polkadot grepen samen het geel. Sven Löylysson loert op drie punten. Het groen staat op ontploffen. Douwes Diesel blijft bergkoning. En Dikke Bob moet misschien voorlopig even uit de buurt blijven van Franse dorpscafés.

De MalleMolen Tourpoule draait door.

En bovenaan staan nu een schurk en een rocker.

Precies zoals het hoort.